X
تبلیغات
آرش کمانگیر

+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:52 |
لج كرده ام دوستت داشته باشم


پس در شبي كه قهر مي ورزد


پنجره ات را بگشا


و خودت را به خواب بزن


ميخواهم فينچ كوچكي بشوم


و دكمه ات را تُك رابزنم


زيِر پيراهنت كِز كنم


و بشنوم كه مي خندي


لج كرده ام آنچنان دوستت داشته باشم كه


هرگز نخواهي بروم


+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:20 |
آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست
دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست
سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست
ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد
ای وای ، های های عزا در گلو شکست
آن روزهای خوب که دیدیم ، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست
" بادا " مباد گشت و " مبادا " به باد رفت
" آیا " ز یاد رفت و " چرا " در گلو شکست
فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شكست

تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم


بغضم امان نداد و خدا.......در گلو شكست

+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:19 |

خدایا


میدانم مرا با تمامی باورم


با همه وجودم


در مقابل لطف بی انتهای خویش


شرمسار میکنی


 امشب میخواهم رسم بندگی بجا آورم


اشک بریزم


بخندم


برقصم


با ابر نجوا کنم ودرددلم برای تو باز کنم


امشب میخواهم بدانم با توام


و تنها نیستم


کمکم کن خدایا 


+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:18 |
Upload
+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:16 |
Upload
+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:15 |
یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد


دوستی کی آخر آمد،دوستداران را چه شد


آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی

حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سالهاست

تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این این دیار

مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند

کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

صد هزارن گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست

عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش

از که میپرسی که دور روزگاران را چه شد

 

+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:14 |
Upload
+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:12 |
Upload
+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:11 |
ناودانها شر شر باران بي صبري است
آسمان بي حوصله ، حجم هوا ابري است
کفشهايي منتظر در چارچوب در
کوله باري مختصر لبريز بي صبري است
پشت شيشه مي تپد پيشاني يک مرد
در تب دردي که مثل زندگي جبري است
و سرانگشتي به روي شيشه هاي مات
بار ديگر مي نويسد : " خانه ام ابري است "

+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:7 |
1- آرزو دارم روزی این حقیقت به واقعیت مبدل شود که همه‌ی انسان‌ها برابرند. (مارتین لوتر‌کینگ)

2- بهتر است روی پای خود بمیری تا روی زانو‌هایت زندگی کنی. (رودی)

3- قطعاً خاک و کود لازم است تا گل سرخ بروید. اما گل سرخ نه خاک است و نه کود (پونگ)

4- بر روی زمین چیزی بزرگتر از انسان نیست و درانسان چیزی بزرگتر از فکر او. (همیلتون)

5- عمر آنقدر کوتاه است که نمی‌ارزد آدم حقیر و کوچک بماند. (دیزرائیلی)

6- چیزی ساده تر از بزرگی نیست آری ساده بودن همانا بزرگ بودن است. (امرسون)

7- به نتیجه رسیدن امور مهم ، اغلب به انجام یافتن یا نیافتن امری به ظاهر کوچک بستگی دارد. (چاردینی)
8- آنکه خود را به امور کوچک سرگرم می‌کند چه بسا که توانایی کارهای بزرگ را ندارد. (لاروشفوکو)

9- اگر طالب زندگی سالم و بالندگی‌ می باشیم باید به حقیقت عشق بورزیم. (اسکات پک)

10- زندگی بسیار مسحور کننده است فقط باید با عینک مناسبی به آن نگریست. (دوما)

11- دوست داشتن انسان‌ها به معنای دوست داشتن خود به اندازه ی دیگری است. (اسکات پک)

12- عشق یعنی اراده به توسعه خود با دیگری در جهت ارتقای رشد دومی. (اسکات پک)

13- ما دیگران را فقط تا آن قسمت از جاده که خود پیموده‌ایم می‌توانیم هدایت کنیم. (اسکات پک)

14- جهان هر کس به اندازه ی وسعت فکر اوست. (محمد حجازی)

15- هنر کلید فهم زندگی است. (اسکار وایله)

16- تغییر دهندگان اثر گذار در جهان کسانی هستند که بر خلاف جریان شنا می‌کنند. (والترنیس)

17- اگر زیبایی را آواز سر دهی ، حتی در تنهایی بیابان ، گوش شنوا خواهی یافت. (خلیل جبران)

18- روند رشد، پیچیده و پر زحمت است و در درازای عمر ادامه دارد. (اسکات پک)

19- در جستجوی نور باش، نور را می‌یابی. (آرنت)

20- برای آنکه کاری امکان‌پذیر گردد دیدگان دیگری لازم است، دیدگانی نو. (یونک)

21- شب آنگاه زیباست که نور را باور داشته باشیم. (دوروستان)

22- آدمی ساخته‌ی افکار خویش است فردا همان خواهد شد که امروز می‌اندیشیده است. (مترلینگ)

23- اگر دریچه های ادراک شسته بودند،انسان همه‌ چیز را همان گونه که هست می‌دید:بی‌انتها. (بلیک)

24- برده یک ارباب دارد اما جاه‌طلب به تعداد افرادی که به او کمک می‌کنند. (بردیر فرانسوی)

25- هیچ وقت به گمان اینکه وقت دارید ننشینید زیرا در عمل خواهید دید که همیشه وقت کم و کوتاه است. (فرانکلین)

26- نباید از خسته بودن خود شرمنده باشی بلکه فقط باید سعی کنی خسته آور نباشی. (هیلزهام)

27- هر قدر به طبیعت نزدیک شوی ، زندگانی شایسته تری را پیدا می‌کنی. (نیما یوشیج)

28- اگر زمانی دراز به اعماق نگاه کنی آنگاه اعماق هم به درون تو نظر می‌اندازند. (نیچه)

29- زیبائی در فرا رفتن از روزمره‌گی‌هاست. (ورنر هفته)

30- برای کسی که شگفت‌زده‌ی خود نیست معجزه‌ای وجود ندارد. (اشنباخ)

31- تفکر در باب خوشبختی ، عشق ، آزادی ، عدالت ، خوبی و بدی، تفکر درباره‌ی پرسش‌هایی که بنیاد هستی ما را دگرگون می‌کند. (ادگارمون)

32- �عقلانیت باز� آن عقلانیتی است که فراموش نمی‌کند که �یکی� در �چند� است و �چند� در �یکی�. (ادگارمون)

33- آرامش،زن دل‌انگیزی است که در نزدیکی دانایی منزل دارد. (اپیکارموس)

34- هیچ چیزدر زیر خورشید زیباتر از بودن در زیر خورشید نیست. (باخ‌من)

35- تنها آرامش و سکوت سرچشمه‌ی نیروی لایزال است. (داستایوفسکی)

36- با عشق،زمان فراموش می شود و با زمان هم عشق.

37- علت هر شکستی،عمل کردن بدون فکر است. (الکس‌مکنزی)
38- من تنها یک چیز می‌دانم و آن اینکه هیچ نمی‌دانم. (سقراط)

39- دانستن کافی نیست،باید به دانسته ی خود عمل کنید. (ناپلئون هیل)

40- تپه‌ای وجود ندارد که دارای سراشیبی نباشد! (ضرب‌المثل ولزی)

41- خداوند،روی خطوط کج و معوج، راست و مستقیم می‌نویسد. (برزیلی)

42- تو ارباب سخنانی هستی که نگفته‌ای،ولی حرفهایی که زده‌ای ارباب تو هستند. (ضرب‌المثل تازی)

43- تا زمانیکه امروز مبدل به فردا شود انسان‌ها از سعادتی که در این دم نهفته است غافل خواهند بود. (ضرب‌المثل چینی)

44- بهتر است ثروتمند زندگی کنیم تا اینکه ثروتمند بمیریم. (جانسون)

45- اگر می‌بینی کسی به روی تو لبخند نمی‌زند علت را در لبان فرو بسته ی خود جستجو کن. (دیل کارنگی)

46- شیرینی یکبار پیروزی به تلخی صد بار شکست می‌ارزد. (سقراط)

48- ضعیف‌الاراده کسی است که با هر شکستی بینش او نیز عوض شود. (ادگار‌ آلن‌پو)

40- به جای اینکه به تاریکی لعنت بفرستی یک شمع روشن کن. (ضرب‌المثل چینی)

50- برای اینکه بزرگ باشی نخست کوچک باش. (ضرب‌المثل هندی)

51- برای اینکه پیش روی قاضی نایستی، پشت سر قانون راه برو. (ضرب‌المثل انگلیسی)

52- به کارهای زشت عادت مکن زیرا ترک آن دشوار است. (ضرب‌المثل فارسی)

53- مانند علما بنویس و مانند توده مردم حرف بزن. (ضرب‌المثل هندی)

54- بزرگترین عیب برای دنیا همین بس که بی‌وفاست.(حضرت علی علیه‌السلام)



+ نوشته شده توسط جمشید در جمعه بیست و هشتم آبان 1389 و ساعت 20:3 |
 

 

گرچه مستم وخرابیم چوشبهای دگر                         بازکن ساقی نجلس سرمینای دگر

امشبی راکه درآنیم غنیمت شمریم                         شایدای جان نرسیدیم به فردای دگر

مست مستم مشکن قدر خود ای پنجه ی غم               من بمیخانه امشب توبروجای دگر

چه به میخانه چه محراب حرامم باشد                 گر به جز عشق توام هست تمنای دگر

 تاروم ازپی یاردگری می   باید                             جزدل من دلی وجزتو دلارای دگر

توسیه چشم چو آئی به تماشای چمن                         نگذاری به کسی چشم ماشای دگر

گر بهشتی است رخ تست نگاراکه درآن                میتوان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیباصنم اینقدرجفا زیبانیست                        گیرم این دل نتوان داد به زیبای دگر

                                                                                                               "عماد خراسانی"

 

رفتی از چشمم ودل محوتماشاست هنوز                عکس روی تودراین آینه پیداست هنوز                                                                                

 هرکه در سینه دلی داشت به دلداری داد             دل نفرین شده ی ماست که تنهاست هنوز

دردلم عشق توچون شمع به خلوتگه راز              درسرم شورتوچون باده به میناست هنوز

گرچه امروز من آیئینه فردای منست                       دل دیوانه دراندیشه ی فرداست هنوز

عشق آمدبه دل وشورقیامت برخاست                  زندگی طی شدواین معرکه برپاست هنوز

لب فرو بسته ام ازشرم وزبان نگهم                       پیش چشمان سخنگوی توگویاست هنوز

                                                                                                                      "ابوالحسن ورزی"   

 

  چه دام است اینکه هر مرغی که میگردد گرفتارش 

                                                 نمی آید بخاطر پر گشودنهای گلزارش

عجب نبود ز خاکش تا قیامت بوی خون آید

                                             بیابانی که آب از دیده ی من میخورد خارش

ندارد آگهی از محنت شبهای مهجوران   

                                            کسی کو شب به راحت خفته باشد در بر یارش

بگیر از ساقی دوران قدح گر زندگی خواهی

                                           که از زهر جفا لبریز باشد  جام سرشارش

طبیب از دولت وصل تو کامش کی شود حاصل؟

                                           همان بهتر که باشد با غم هجری سرو کارش

                                                                                    " طبیب اصفهانی"                  

                                                                                                    ***                                                                                                                   

آمدی وه که چه مشتاق وپریشان بودم                                                       تابرفتی زبرم صورت بیجان بودم

نه فراموشیم ازذکرتوخاموش نشاند                                                       که دراندیشه ی اوصاف توحیران بودم                                                           

  بی تودر دامن گلزارنخفتم یک شب                                                             که نه دربادیه ی خارمغیلان بودم       

 زنده میکرد مرا دمبدم امید وصال                                                         ورنه دورازنظرت کشته ی هجران بودم                                                   

 بتولای تودرآتش محنت چون خلیل                                                                گوئیا درچمن لاله وریحان یودم               

 تامگریک نفسم بوی توآرد دم صبح                                                       همه شب منتظرمرغ سحرخوان بودم

(سعدی)ازجورفرقت همه روزاین میگفت                                                عهدبشکستی ومن برسرپیمان بودم

                                                                                                                                              "سعدی"

                                                                   ***

چنان درقید مهرت پایبندم                                                             که گوئی آهوی سردرکمندم

گهی بردرد بی درمان بگریم                                                         گهی برحال بی سامانم بخندم

مراهوشی نماند ازعشق وگوشی                                                          که پند هوشیمندان کاربندم

مجال صبر،تنگ آمد بیکبار                                                              حدیث عشق برصحرا فکندم

نه مجنونم که دل بردارم ازدوست                                                          مده گرعاقلی ای خاجه پندم

چه جانها درغمت فرسودوتنها                                                                 نه تنها من اسیر ومستمندم

گرآوازم دهی من خفته در خون                                                                 گرآسایش رسانی ورگزندم

 وگر در رنج"سعدی" راحت تست                                                          من این بیداد برخود می بسندم

                                                                                                                               "سعدی"                                                        

***                                

از کوچه ی زیبای تو امروز گذشتم          

 دیدم که همان عاشق معشوقه برستم

یک لحظه به یاد تو در آن کوچه نشستم

                                                          دیدم که ز سر تا به قدم شوق و امیدم

                                                         هر چند گل از خرمن عشق تو نچیدم

آن شور جوانی نرود لحظه ای از یاد

ای راحت جان و دل من خانه ا ت آباد

با یاد رخت این دل افسرده شود شاد

                                               هرگز نشود مهر تو ای شوخ فراموش

                                              کی آتش عشق تو شود یکسره خاموش

هر جا که نشستم سخن از عشق تو گفتم

 با اشک جگر سوز دل سخت تو سفتم

خاک ره این کوچه به خار مزه رفتم

                                              دل می تپد از شوق که امروز کجایی

                                             شاید که دگر باره از این کوچه بیایی

  

                                                                                                      ***

خوش به حال غنچه هاي نيمه باز

بوي باران بوي سبزه بوي خاك

شاخه هاي شسته باران خورده پاك

آسمان آبي و ابري سپيد

برگهاي سبز بيد

عطر نرگس رقص باد

نغمه ي شوق پرستوهاي شاد

خلوت گرم كبوترهاي مست

نرم نرمك مي رسد اينك بهار

خوش به حال روزگار

خوش بحال چشمه ها و دشتها

خوش بحال دانه ها و سبزه ها

خوش بحال غنچه هاي نيمه باز

خوش بحال دختر ميخك فروش_ كه مي خندد به ناز_

خوش بحال جام لبريز از شراب

خوش بحال آفتاب

اي دل من گرچه در اين روزگار

جامه رنگين نمي پوشي به كام

باده ي رنگين نمي بيني به جام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت از آن مي كه مي بايد تهي است

اي دريغ از تو  اگر چون  گل  نرقصي با نسيم

اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار

گر نكوبي شيشه ي غم را به سنگ

 هفت رنگش مي شود هفتاد رنگ

                                                                                                         ***

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق

كه نامي خوشتر از اينت ندانم

وگر هر لحظه رنگي تازه گيري

به غير از زهر شيرينت نخوانم

تو زهري زهر گرم سينه سوزي

تو شيريني كه شور هستي از توست

شراب جام خورشيدي كه جان را

نشاط ازتو غم از تو مستي از توست

به آساني مرا ازمن ربودي

درون كوزه ي غم آزمودي

دلت آخر به سرگردانيم سوخت

نگاهم را به زيبايي گشودي

بسي گفتند: دل از عشق برگير

كه نيرنگ است و افسون است و جادوست

ولي ما دل به او بستيم و ديديم

كه او زهر است اما نوشداروست

چه غم دارم كه اين زهر است اما نوشداروست

تنم را از جدايي مي گدازد

از آن شادم كه در هنگامه ي درد

غمي شيرين دلم را مي نوازد
اگر مرگم به نامردي نگيرد

مرا مهر تو در دل جاودانيست

اگر عمرم به ناكامي سرآيد

تو را دارم كه مرگم زندگانيست

                                                                                                        ***

كاش مي ديدم چيست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاريست 

موج موسيقي عشق از دلم  مي گذرد

روح گلرنگ شراب درتنم مي گردد
دست ويرانگر شوق

پرپرم مي كند اي غنچه رنگين پرپر

                                                     ***

دل من دير زمانيست كه مي پندارد

"دوستي" نيز گليست

 مثل نيلوفر و ناز 

ساقه ي ترد و ظريفي دارد

بي گمان سنگدل است آنكه روا مي دارد

جان اين ساقه نازك را دانسته بيازارد

                                   ***                                                                                                                  در زميني كه ضمير من وتوست

از نخستين ديدار

هر سخن هر رفتار

دانه هاييست كه مي افشانيم

برگ وباريست كه مي رويانيم

آب و خورشيد ونسيمش "مهر" است

گر بدان گونه كه مي بايست به بار آيد                                                                        

زندگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد

آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف

كه تمناي وجودت همه او باشد وبس

بي نيازت سازد از همه چيز و همه كس

زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته است

تا درآن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضميرت اين گل ندميده است هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو كاشت

آب و خورشيد ونسيمش را مايه جان بايد خرج كرد

رنج مي بايد برد                     

دوست مي بايد داشت

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامي كه درآن نور ببارد لبخند                                                                                

دست يكديگر را بفشاريم به مهر

جام دلهامان را مالامال از ياري غمخواري

بسپاريم به هم
بسراييم به آواز بلند

شادي روي تو                      اي ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه     عطر افشان        گلباران باد

                                                                             ***

من نداستم از اول كه تو بي مهر و وفايي

                                                    عهد نا بستن ار آن به كه ببندي ونيايي

دوستان عيب كنندم كه چرا دل به تو دادم

                                                    بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرايي

شمع را بايد از اين خانه برون كردن و كشتن

                                                   تا كه همسايه نداند كه تو در خانه مايي

                                                                       ***

گفتي كه مرا دوست نداري گله اي نيست

                                                     بين من و عشق تو دگر فاصله اي نيست

گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن

                                                      گفتي كه نه بايد بروم  حوصله اي نيست

پر از عجب و عادت خوبيست ولي  حيف

                                                      جز عشق تو در خاطر من مشعته اي نيست

رفتي و خدا  پشت  و پناهت  به  سلامت

                                                        بگذار  بسوزد  دل  من  مسئله  اي  نيست

                                                             ***

 

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:32 |
 

شنیدستم غمم رامیخوری این هم غم دیگر                      دلت برماتمم میسوزد این هم ماتم دیگر

به دل هر رازگفتم برلب آوردش دم دیگر                  چه سازم تابدست آرم جز این دل محرم دیگر

مرا گفتی دم آخرببینی دیرشدبازآ                                    که ترسم حسرت این دم برم برعالم دیگر

زبی رحمی نماید تیر خود راهم دریغ ازدل                         که داندزخم اورا نیست جزاین مرهم دیگر

جهانی راپریشان کردازآشفتن یک مو                                              معاذاله اگریشایداز گیسوخم دیگر      

بجان دوست غیرازدردوریاز دیار خود                                      در این دنیا ندارد جان "لاهوتی" غم دیگر                      

                                                                                                                                            "لاهوتی"                                                  

                                                         "مرو"                                                            

مروازپیشم وعمری نگرانم مگذار                                یا چو وقتی به امید دگرانم مگذار

گاه گاهی یهمن ازمهرپیامی بفرست                            فارغ ازحال خودو جان وجهانم مگذار

بردلم داغ غم عشق توايام نهاد                                             تودگرداغ غم هجربه جانم مگذار

منشین دربرغیرومبرازیادمرا                                                       غم دیگربسردردنهانم مگذار

چون دم صبح به شام سیهم خنده مزن                                       درکف گریه ازاین بیش عنانم مگذار

جز توچشم طمع ازهردوجهان پوشیدم                                         پس تو تنها دگرای سرو روانم مگذار

حاصل من که زهستی همه ناکامی بود                                               برو ای عمروبجانام ونشانم مگذار

دامن ازدست من دلشه ای دوست مکش                                                  درسردوری خودتاب وتوانم مگذار

پای بردیده ی گلبن بنه ای مایه ی ناز                                                        مرواز پیشم وعمری نگرانم مگذار

                                                                                                                                                       "محمدگلبن"

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:31 |
 

دارد دل من صدغم غمخوارندارد                                                                 این کودک بیمار،پرستار ندارد

درشهرشما جزدل آواره ی ما نیست                                                 آن کس که غمی داردوغمخوار ندارد

آن به که زگنج قفس آزاد نگردد                                                      مرغی که سرصحبت گلزارندارد

مائیم وتنی سوده که آسودگیش نیست                                            مائیم ودلی خسته که دلدار ندارد

نالیدن مرغان چمن خوش بود اما                                               ذوق سخن مرغ گرفتار ندارد

غم آمدوننشسته زدل رفت چودانست                           که این خانه ی ویران در ودیوار ندارد

ای پیرهن آهسته بزن بوسه براعضاش                           کان خرمن گل طاقت آزار ندارد

جائی که خزف را نشناسندزگوهر                                 البته سخن گرمی بازار ندارد

جزاهل دلی چند وچو "پزمان"و"امیری"                    "الفت"گهرشعر خریدارندارد                   

                                                                                                           "عبدالله الفت"

 

ترا با غیر میبینم وصدایم درنمی آید                دلم میسوزد وکاری زدستم برنمی آید

نشستم باده خوردم خون گرستم کنجی افتادم             تحمل میرود اما شب غم سرنمی آید                           

چه سود ازشرح این دیوانگیها بیقراریها ؟               تومه بیمهری وحرف منت باور نمی آید

توانم گفت مستم میکنی بایک نگه اما                           حبیبا دردهجرانت به به گفتن درنمی آید

منه بر گردن دل بیش از این طوق جفاکاری                      که این دیوانه گرعاقل شود دیگرنمی آید

دلم دردوریت خون شد بیا دراشک چشمم بین                        خدارا ازچه برمن رحمت ای کافر نمی آید    

                                                                                                                           "امید"                                    

 

مردان خدا پرده پندار دریدند                                                              یعنی همه جاغیرخدا هیچ ندیدند

هر دست که دادند ازآن دست گرفتند                                           هرنکته که گفتند همان نکته شنیدند

یک طایفه رابهرمکافات سرشتند                                            یک سلسله رابهر ملاقات گزیدند

یک فرقه به عشرت درکاشانه گشادند                            یکزمره به حسرت سرانشت گزیدند

جمعی بدرپیر خرابات خرابند                                       قومی به برشیخ مناجات مریدند

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد                      یک قوم دویدند وبه مقصد نرسیدند

فریاد که در رهگذرآدم خاکی                              بس دانه فشانند وبسی دام تنیدند                                                                                                                                                                                                            "فروغی بسطامی"

 

ازضعف به هرجا نشستیم وطن شد                             از گریه به هرسو که گذشتیم چمن شد

جان دگرم بخش که آن جان که تو دیدی                      چندان زغمت خاک به سر ریختیم که تن شد

پیراهنی ازتار وفا دوخته بودم                                               چون  تاب  وفای  تو نیاورد  کفن  شد

هر سنگ که برسینه زدم نقش تو بگرفت                                            آن هم صنمی بهر پرستیدن من شد

                                                                                                                    "طالب آملی"

روم به جای دگر دل دهم به یار دگر                             هوای یار دگر دارم ودیار دگر

به دیگری دهم این دل که خار کرده توست                    چرا که عاشق نو دارد اعتبار دگر

میان ماوتو ناز ونیاز برطرف است                            به خود تو نیز بده بعد ازین  قرار دگر

خبر دهید به صیاد ما که ما  رفتیم                                     به فکر صید دگر باشد وشکار دگر

خموش وحشی ازانکارعشق اوکه این حرف                            حکایتیست که گفتی هزار بار دگر     

                                                                                                                                وحشی بافقی"

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:30 |
 

آمداما درنگاهش آن نوازشها نبود                                               چشم خواب  آلوده اش را مستی رویا  نبود

نقش عشق وآرزو ازچهره ي دل شسته بوى                               عكس  شیدائی   در آن  آئینه   سیما  نبود

لب همان لب بوداما بوسه اش گرمی نداشت                           دل همان دل بود اما مست وبی پروا نبود

دردل بیزار خود جز بیم رسوائی نداشت                           گرچه روزی همنشین جزبامن رسوا نبود

درنگاه سرد اوغوغای دل خاموش بود                         برق  چشمش  را  نشان از آتش  سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی دراین صدف                گوهر اشکی  که من  می خواستم  پیدا  نبود

برلب لرزان من فریاد دل خاموش شد                          آخر آن  تنها  امید  جان  من  تنها   نبود     

                                                                                                                            "ابوالحسن ورزی"

 

باز عشق آمدو آتش به دل وجانم زد                                 خنده بر سوز دل ودیده گریبانم زد

من که دامن زغم عشق کشیدم همه عمر                          آتش این شعله ی سوزنده به دامانم زد

پرتوی چشم سیاه تو به اشکم افتاد                                        برق این شام سیه خنده به بارانم زد

اشک عشق آمد وگلهای امیدم بشکفت                                       خیمه این ابربهاران به گلستانم زد

غم عشق آمدودرخلوت دل جای گرفت                                           پرچم شادی خود بر دلویرانم زد

همچو رگبار بهاری که به دریا ریزد                                        عشق خود رابه دل غرقه به طوفانم زد

ازغم ودرد توای عمرچه کم داشت دلم                                                    باز درد دگری آمدوبرجانم زد

همچو خورشیدکه درآئینه ای جلوه کند                                               برق رخسار تو بردیده ی حیرانم زد

                                                                                                                                               "ابوالحسن ورزی"

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:30 |
                                                  " لبخند"

ای غتچه ی دمیده ی من یک دهن بخند                             خورشیدمن!ستاره من! باغ من! بخند

افسرده خنده برلب گل پیش روی تو                                  ای خرمن شکوفه وگل،ای چمن بخند

ایگرم پوی گرم تراز عطر گل ،برقص                              ای خوب روی خوبتر از نسترن  بخند

تاخون نورئر رگ شبهای من دود                                     یک احظه ای سپیده ی سیمین بدن بخند

ای خنده های دل کش وروشن گرت مرا                             تنها     ستارگان    شب   زیستن  ،  بخند

                                                                                                                                 "حسین منزوی"

 

یار با ما  بیوفایی  می کند                                  بی  سبب ازما جدائی   می کند

شمع جانم را بکشت آن بیوفا                               جای  دگر روشنایی    می کند

میکند با خویش خودبیگانگی                               با غریبان  آشنائی      می کند

جو فروش است آن نگارسنگدل                           بامن او گندم نمائی     می کند

سعدی شیرین سخن درراه عشق                          ازلبش بوسی گدائی     می کند

                                                                                                              "سعدی"                                     

                                                  "یادتو"                                                                                    

لاله دیدم روی زیبای توام  آمد بیاد                        شعله دیدم سرکشی های توام آمد بیاد

سوسن وگل آسمانی مجلسی آراستند                            روی وموی مجلس آرای توام آمدبیاد

بود لرزان شعله ی شمعی درآغوش نسیم                            لرزش زلف سمن سای توام آمدبیاد

درچمن پروانه ای آمد ولی ننشسته رفت                                   با حریفان  قهر بیجای توام آمدبیاد

پای سروی جویباری زاری ازحدبرده بود                                      های های گریه  درپای توام آمدبیاد

شهر پر هنگامه ازدیوانه ای دیدم رهی                                               ازتو  و دیوانگی های  توام  آمدبیاد    

                                                                                                                                              "رهی معیری"     

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:28 |
 

حلقه بر هر درزدم در میخانه بود                    درکفم هر سبحه افتاداز گل پیمانه بود

جلوه گر ازچهره ی پیرمغان دیدم عیان          نقش هر صورت که اندر کعبه وبتخانه بود

پرتوی از نقطه دانش در این بی دانشان                     یا  حقیقت  دیدم  وچندین افسانه  بود

چون فنای عاشقان را شاه جان پروانه داد             سوخت صد پروانه ویک شمع را پروا نبود

عقل کل کش ساده دیدم با دوصد نقش ونگار                   شور سوداوجنون ازیک دل دیوانه بود

صد هزاران جان ودرهر یک نوائی مختلف              چون نهادم گوش جان یک ناله ی مستانه  بود                                                                                                                                                                                                      " حبیب خراسانی"                   

 

غمم رابلبلی که آواره شد ازلانه میداند                                 فقط سوز دلم رادرجهان پروانه میداند                      

نگویم چون زغیرت غیرمیسوزدبحال من                                 ننالم چون زغم یارم مرابیگانه میداند

به امیدی نشستم شکوه خود را به دل گفتم                                همی خندد به من  این هم مرادیوانه مداند                     

بجان او که دردش راهم ازجان دوست تر دارم                               ولی میمیرم ازاین غم که داند یانمی داند؟

نمی داند کسی که اندرسرزلفش چه خون ها شد                                  ولیکن مو به موی این داستان راشانه میداد

                                                                                                                                                    "ابوالقاسم لاهوتی"

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:27 |
دل بسودای تو بستيم خدا میداند                                                   وز مه ومهر گسستیم خدا میداند

ستم عشق تو هرچندکشیدیم بجان                                                   زآرزویت نشستیم خدا میداند

با غم عشق تو عهدی که ببستم نخست                                       برهمانیم که بستیم خدا می داند

خاستیم از سر شادی وغم هردوجهان                                با غمت خوش بنشستیم  خدا میداند

به امیدی که گشاید زوصال تودری                                  در دل برهمه  بستیم  خدا  میداند

دیده پرخون ودل آتشکده وجان برکف                        روز وشب جز تونجستیم خدامیداند

دوش با"شمس" خیال توبه دلجوئی گفت                       آرزومند   تو هستیم   خدامیداند

                                                                                                                      " شمس مغربی"
+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:26 |

عشق آمد وشد چو خونم اندر رگ و پوست                      تا کرد مرا تهی و بر کرد زدوست

اجزای وجودم همگی دوست گرفت                               خالیست زمن برمن وباقی همه اوست

                                                                     ***

          

 سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند                                      پری رویان قرار از دل چوبستیزند بستانند  

بفتراک جفا دلها چو بربندند بربندند                                           ززلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بربندند بربندند                             نهال شوق درخاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چودریابند دریابند                         رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگردانند

زچشم لعل رمانی چو می خندند می بارند                        زرویم راز پنهانی چو می بینند می خوانند      

دوای درد عاشق را کسی گو سهل پندارد                         زفکر آنان که در تدبیر درمانند درمانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند                        بدین درگاه حافظ را چو می خوانند میرانند

درین حضرت چومشتاقان نیز آرند نازآرند                که با این درد اگر دربند درمانند درمانند                       

                                                   

                                           

                                               " خانه ي غم"

تنها  اگر بخلوت  رويا نشسته ام                                شادم که با  خیال تو   تنها  نشسته  ام

سیمرغ  وار بر قلل  قاف  آرزو                            پنهان ز چشم  مردم  دنیا   نشسته ام

چون باغبان به پای توای غنچه ی مراد                   در بوستان عمر، شکیبا نشسته ام

شاهین آسمان وفایم ولی چه سود                        دانم که روی بام تو بیجا نشسته ام

زین داغ سینه سوز بدامان زندگی                           مانند لاله دردل صحرا نشسته ام

ای آسمان مخند به بخت سیاه من                    خالم که روی چهره ی زیبا نشسته ام

دارم دلی شکسته وموجی زاشک وخون                      با قایق شکسته به دریا نشسته ام

 پا برسرم گذار ومرا  دستگیر باش                            جانا زدست رفتم وازپا نشسته ام

عمرگذشت وسختی جان را نگر که باز                       در انتظار  طلعت  فردا   نشسته ام

گفتم به غم که خانه ویرانه ات کجاست؟                      گفتا   ببین  که  در دل  شیدا  نشسته  ام             

                                                                                                                        "بیریای گیلانی"شیدا"

                                            
+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:26 |

                                                 "عشق آمد"                                        

عشق آمد و هنگامه در این خانه برانگیخت                      آتشکده ها زین دل ویرانه برانگیخت

 عشق آمدو از مستی چشمت سخنی گفت                      غوغای مرا بر در میخانه برانگیخت

عشق آمد وانگشت بخون دل ما زد                          تا نقش گل ازپیکر پروانه برانگیخت

عشق آمد وخاموشی دریای خرد دید                             طوفان بلا در دل ویرانه برانگیخت

فریاد زخاموشیت ای سرو سرافراز                        کز جان من این نعره مستانه برانگیخت

یک بوسه نداد ان لب افسونگروافسوس                       کز راز من و ناز تو افسانه برانگیخت

آشفتگی موی تو بر جان من افکند                              هر فتنه کزان زلف سیه شانه برانگیخت

با موج تهیدست خروشیدم وگفتم:                                      "مارا هوس گوهر یکدانه برانگیخت"

چون برق چرا خرمن خاصان حرم سوخت                            آن شعله که نا محرم بیگانه برانگیخت

گردی که زند بوسه برآیینه خورشید                                         از هستی ما بود که جانانه برانگیخت

نازم بشکرخند تو کز خامه "رعدی"                                            این نغمه پرشور بشکرانه برانگیخت

                                                                                                                                    "دکتر رعدی آذرخشی
+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:25 |

عشق آمد وشد چو خونم اندر رگ و پوست                      تا کرد مرا تهی و بر کرد زدوست

اجزای وجودم همگی دوست گرفت                               خالیست زمن برمن وباقی همه اوست

                                                                     ***

          

 سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند                                      پری رویان قرار از دل چوبستیزند بستانند  

بفتراک جفا دلها چو بربندند بربندند                                           ززلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بربندند بربندند                             نهال شوق درخاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چودریابند دریابند                         رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگردانند

زچشم لعل رمانی چو می خندند می بارند                        زرویم راز پنهانی چو می بینند می خوانند      

دوای درد عاشق را کسی گو سهل پندارد                         زفکر آنان که در تدبیر درمانند درمانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند                        بدین درگاه حافظ را چو می خوانند میرانند

درین حضرت چومشتاقان نیز آرند نازآرند                که با این درد اگر دربند درمانند درمانند                       

                                                   

                                           

                                               " خانه ي غم"

تنها  اگر بخلوت  رويا نشسته ام                                شادم که با  خیال تو   تنها  نشسته  ام

سیمرغ  وار بر قلل  قاف  آرزو                            پنهان ز چشم  مردم  دنیا   نشسته ام

چون باغبان به پای توای غنچه ی مراد                   در بوستان عمر، شکیبا نشسته ام

شاهین آسمان وفایم ولی چه سود                        دانم که روی بام تو بیجا نشسته ام

زین داغ سینه سوز بدامان زندگی                           مانند لاله دردل صحرا نشسته ام

ای آسمان مخند به بخت سیاه من                    خالم که روی چهره ی زیبا نشسته ام

دارم دلی شکسته وموجی زاشک وخون                      با قایق شکسته به دریا نشسته ام

 پا برسرم گذار ومرا  دستگیر باش                            جانا زدست رفتم وازپا نشسته ام

عمرگذشت وسختی جان را نگر که باز                       در انتظار  طلعت  فردا   نشسته ام

گفتم به غم که خانه ویرانه ات کجاست؟                      گفتا   ببین  که  در دل  شیدا  نشسته  ام             

                                                                                                                        "بیریای گیلانی"شیدا"

                                            
+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:24 |

عشق آمد وشد چو خونم اندر رگ و پوست                      تا کرد مرا تهی و بر کرد زدوست

اجزای وجودم همگی دوست گرفت                               خالیست زمن برمن وباقی همه اوست

                                                                     ***

          

 سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند                                      پری رویان قرار از دل چوبستیزند بستانند  

بفتراک جفا دلها چو بربندند بربندند                                           ززلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بربندند بربندند                             نهال شوق درخاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چودریابند دریابند                         رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگردانند

زچشم لعل رمانی چو می خندند می بارند                        زرویم راز پنهانی چو می بینند می خوانند      

دوای درد عاشق را کسی گو سهل پندارد                         زفکر آنان که در تدبیر درمانند درمانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند                        بدین درگاه حافظ را چو می خوانند میرانند

درین حضرت چومشتاقان نیز آرند نازآرند                که با این درد اگر دربند درمانند درمانند                       

                                                   

                                           

                                               " خانه ي غم"

تنها  اگر بخلوت  رويا نشسته ام                                شادم که با  خیال تو   تنها  نشسته  ام

سیمرغ  وار بر قلل  قاف  آرزو                            پنهان ز چشم  مردم  دنیا   نشسته ام

چون باغبان به پای توای غنچه ی مراد                   در بوستان عمر، شکیبا نشسته ام

شاهین آسمان وفایم ولی چه سود                        دانم که روی بام تو بیجا نشسته ام

زین داغ سینه سوز بدامان زندگی                           مانند لاله دردل صحرا نشسته ام

ای آسمان مخند به بخت سیاه من                    خالم که روی چهره ی زیبا نشسته ام

دارم دلی شکسته وموجی زاشک وخون                      با قایق شکسته به دریا نشسته ام

 پا برسرم گذار ومرا  دستگیر باش                            جانا زدست رفتم وازپا نشسته ام

عمرگذشت وسختی جان را نگر که باز                       در انتظار  طلعت  فردا   نشسته ام

گفتم به غم که خانه ویرانه ات کجاست؟                      گفتا   ببین  که  در دل  شیدا  نشسته  ام             

                                                                                                                        "بیریای گیلانی"شیدا"

                                            
+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:23 |

                                                 "عشق آمد"                                        

عشق آمد و هنگامه در این خانه برانگیخت                      آتشکده ها زین دل ویرانه برانگیخت

 عشق آمدو از مستی چشمت سخنی گفت                      غوغای مرا بر در میخانه برانگیخت

عشق آمد وانگشت بخون دل ما زد                          تا نقش گل ازپیکر پروانه برانگیخت

عشق آمد وخاموشی دریای خرد دید                             طوفان بلا در دل ویرانه برانگیخت

فریاد زخاموشیت ای سرو سرافراز                        کز جان من این نعره مستانه برانگیخت

یک بوسه نداد ان لب افسونگروافسوس                       کز راز من و ناز تو افسانه برانگیخت

آشفتگی موی تو بر جان من افکند                              هر فتنه کزان زلف سیه شانه برانگیخت

با موج تهیدست خروشیدم وگفتم:                                      "مارا هوس گوهر یکدانه برانگیخت"

چون برق چرا خرمن خاصان حرم سوخت                            آن شعله که نا محرم بیگانه برانگیخت

گردی که زند بوسه برآیینه خورشید                                         از هستی ما بود که جانانه برانگیخت

نازم بشکرخند تو کز خامه "رعدی"                                            این نغمه پرشور بشکرانه برانگیخت

                                                                                                                                    "دکتر رعدی آذرخشی"

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:21 |

 خرابم زمستی خرابم خدایا                                                    شرابم  سراپا  شرابم  خدایا

  ره کعبه از هربیابان که پرسم                                            دهد خار  صحرا جوابم خدایا

بهر سینه ای سر نهم ناله خیزد                                             غمم، حسرتم ، التهابم خدایا

ز دیدار من دیده آزرده گردد                                                 مگر چهره ي آفتابم خدایا

من ازبی وفایان وفا چشم دارم                                             بدنبال نقش سرابم  خدایا

مرا شاید از شعله ها آفریدی                                           که سرتا بپا پیچ وتابم خدایا

چنان دردل اشکها غرق گشتم                                  که ازغم چو نقشی بر آبم خدایا

زهرموج، ویران شود خانه ی من                               به دریای هستی حبابم خدایا

دلم شکوه ازماه وپروین ندارد                               من از خویشتن در عذابم خدایا

چو موجم سراسرخروشم الهی                                  چو بادم سرا پا شتابم خدایا

ز رویای هستی بجز غم ندیدم                               همین بود تعبیر خوابم خدایا

                                                                       "بهادریگانه"
+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:21 |

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدارتولبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطرصد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

توهمه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب وصحرا وگل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی از این عشق خذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

باتو گفتم حذر از عشق؟ندانم

سفراز پیش تو هرگز؟ نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نگسستم نرمیدم

باز گفتم که تو صیادی ومن آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم

حذر از عشق ندانم

 سفر ازپیش توهرگزنتوانم  نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد وبگریخت

اشک در چشم تولرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب وشبهای دگرهم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

             " بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه"

                                                                                                     " فریدون مشیری "

 

+ نوشته شده توسط جمشید در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 و ساعت 18:20 |

درد دلی با خدا

 



خدای من! بر ناتوانی خویش اقرار دارم 

 

مهربان ترین! بر فقر و نداری خود معترفم

 

پروردگار من! بر گناهان و اشتباهاتم شرمگینم و بخششت را می طلبم.

 

امین یارب العالمین

 

 



همه ی دار و ندار من! چوبی که برای تمام اشتباهاتم بر قلب و روح و جانم می زنی را عاشقانه با همه ی دردهایش می پذیرم و برایم شیرین است و بر این زدنت شکر می کنم. شکر می کنم که هنوز هم مرا بنده ات می دانی. شکر می کنم که هنوز هم دوستم داری و تنبیهم می کنی تا من هم بدانم و باور کنم که دوستم داری، چرا که خوب می دانم اگر دوستم نداشته باشی رهایم می کنی.

 

می زنی تا به یادم بماند خطاهای حال و گذشته را. تا خط قرمزی بکشم دور خطاهای آینده را. تا بدانم آینه ای از وجودم را در برابرم گذاشته ای که حتی اشتباهات کودکی ام را برایم به نمایش خواهد گذاشت.

 

معبود من! بر تمامی آنچه با من می کنی تو را شکر و سپاس می گویم چرا که نشانم می دهی من نیازمندترین موجود به تو هستم و تو هنوز هم مرا با همه ی اشتباهاتم دوست داری حتی اگر مرا این گونه نپسندی اما مرا ،همین وجودی که هستم را، باز هم دوست داری

یا اله العاصین! دست های نیازمندم را بگیر که هر بار بر زمین می افتم بیشتر از قبل محتاج یاری ات می گردم.

 

یا لطیف! دست های مهربانت را، نگاه عاشقانه ات را، مهر خداوندی ات را، راهنمایی های دلسوزانه ات را، تشویق و تنبیه های همیشگی ات را می طلبم برای خودم، برای دوستانم، برای خانواده و پاره های تنم!

 

لحظه ای هم رهایمان مکن که بی تو پیچیده در عدمیم و با تو ماندگار در ابد. امروز  بین بنده هات دلتنگ تر و دلشکسته تر و خسته جان تر از من هم داشتی؟ پس به شکسته دل ترین ِ اونها قسم دلهامون رو دریاب!

 

 

خ - ف - نیکو
+ نوشته شده توسط جمشید در پنجشنبه ششم آبان 1389 و ساعت 10:45 |

بیزارم از آن عشق که عادت شده باشد
یا آن که گدایی محبت  شده باشد

دلگیرم از آن دل که در آن حس تملک
تبدیل به غوغای حسادت شده باشد

دل در تب و طوفان تنوع‌طلبی چیست؟
باغی‌ست که آلوده به آفت شده باشد

خودبینی و خودخواهی اگر معنی عشق است،
بگذار که آیینه نفرت شده باشد!

از وهن خیانت به امانت چه بگویم
آنجا که خیانت به خیانت شده باشد!

شرمنده عشقیم و دل منجمد ما
جا دارد اگر غرق خجالت شده باشد

مقصود من از عشق نه این حس مجازی‌ست
ای عشق مبادا که جسارت شده باشد

+ نوشته شده توسط جمشید در پنجشنبه ششم آبان 1389 و ساعت 10:44 |


 

صبح روزی ، پشت در می آید و من نیستم

قصه دنیا به سر می آید من نیستم

 

یک نفر دلواپسم این پا و آن پا می کند

کاری از من بلکه بر می آید ومن نیستم

 

خواب و بیداری  خدایا بازهم سر می رسد

نامه هایم از سفر می آید و من نیستم

 

هرچه می رفتم به نبش کوچه او دیگر نبود

روزی آخر یک نفر می آید و من نیستم

 

در خیابان در اتاقم روی کاغذ پشت میز

شعر تازه آنقدر می آید و من نیستم

 

بعد ها اطراف جای شب نشینی های من

بوی عشق تازه تر می آید ومن نیستم

 

بعد ها وقتی که تنها خاطراتم مانده است
عشق روزی رهگذر می آید ومن نیستم

+ نوشته شده توسط جمشید در پنجشنبه ششم آبان 1389 و ساعت 10:43 |

  

 

چه شد شاعر که در باغم گلی دیگر نمیروید به آهنگ قدمهایم کسی شعری نمی گوید
چه بیهوده گل آلوده که باران هم نمی شوید ببین حتی گل شب بو شب ما را نمی بوید
هنوز از تو در این میدان صمیمی تر نمی بینم از این تنها درخت شب کسی را سر نمی بینم
هنوز این من هنوز این تو قدیمیتر ولی از نو به جز چشم سیاه تو شبی دیگر نمی بینم
غم چشمان آهو را تو می فهمی عبور از نور جادو را تو می فهمی غریق و موج و پارو را تو می فهمی سکوت هر غزلگو را تو می فهمی تو می فهمی تو می فهمی تو می فهمی تو می فهمی تو می فهمی تو می فهی هنوز از تو در این میدان صمیمی تر نمی بینم از این تنها درخت شب کسی را سر نمی بینم
هنوز این من هنوز این تو قدیمیتر ولی از نو به جز چشم سیاه تو شبی دیگر نمی بینم
از این هستی چنان مستم که می لرزم که می بارم که در شام غزلسوزان تو را دارم تو را دارم
پر از سوزم پر از روزم چه رنگینم چه هوشیارم ببین با تو چه بیدارم چه بسیارم چه سرشادم
هنوز از تو در این میدان صمیمی تر نمی بینم از این تنها درخت شب کسی را سر نمی بینم

 

مي توان از عاشقان شعري خيال انگيز گفت
بعد از آن از خاطرات مبهم پاييز گفت
مي توان با سينه اي لبريز از عشق و صفا
عاشقاننه بي ريا شعري جنون اميز گفت
مي توان در اسمان ابي جشمان من
باز هم از اشکهاي دائم و يکريز گفت

 

+ نوشته شده توسط جمشید در پنجشنبه ششم آبان 1389 و ساعت 10:41 |

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد
نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد
خطی ننویسم که آزار دهد کسی را
یادم باشد که روز و روزگار خوش است
وتنها دل ما دل نیست
یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر و جواب
دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم
یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت کنم
و برای سیاهی ها نور بپاشم
یادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگیرم
و از آسمان درسِ پـاک زیستن
یادم باشد سنگ خیلی تنهاست ...
یادم باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند
یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام ... نه برای تکرار
اشتباهات گذشتگان
یادم باشد زندگی را دوست دارم
یادم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی
قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم
یادم باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی که از سازش
ع شق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد
یادم باشد معجزه قاصدکها را باور داشته باشم
یادم باشد گره تنهایی و دلتنگی هر کس فقط به دست دل خودش باز می شود
یادم باشد هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم
یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم
یادم باشد از بچه ها میتوان خیلی چیزها آموخت
یادم باشد پاکی کودکیم را از دست ندهم
یادم باشد زمان بهترین استاد است
یادم باشد قبل از هر کار با انگشت به پیشانیم بزنم تا بعدا با مشت برفرقم نکوبم
یادم باشد با کسی انقدر صمیمی نشوم شاید روزی دشمنم شود
یادم باشد با کسی دشمنی نکنم شاید روزی دوستم شود
یادم باشد قلب کسی را نشکنم
یادم باشد زندگی ارزش غصه خوردن ندارد
یادم باشد پلهای پشت سرم را ویران نکنم
یادم باشد امید کسی را از او نگیرم شاید تنها چیزیست که دارد
یادم باشد که عشق کیمیای زندگیست
یادم باشد که ادمها همه ارزشمند اند و همه می توانند مهربان و دلسوز باشند
یادم باشد زنده ام و اشرف مخلوقات

******************************************


سفر نکن خورشیدکم

ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگ منه

راهی این سفر نشو

نذار که عشق منو تو

اینجا به آخر برسه

بری تو و مرگ منم

از رفتن تو سر برسه

گریه نمی کنم نرو

آه نمی کشم بشین

حرف نمی زنم بمون

بغض نمی کنم ....

+ نوشته شده توسط جمشید در پنجشنبه ششم آبان 1389 و ساعت 10:40 |